دو روش آویختن یک سنگ
نمای ملاتی سنگ را با دوغاب و اسکوپ به دیوار می‌چسباند. نمای خشک سنگ را با انکر و ریل مکانیکی نگه می‌دارد. انرژی معدن نصر هیچ‌کدام را برای همه برج‌ها تجویز نمی‌کند؛ وزن، ارتفاع و جنس سنگ تصمیم را عوض می‌کنند.
نمای ملاتی
روش رایج ساختمان‌های میان‌مرتبه است. تراورتن به‌خاطر تخلخل پشت، درگیری خوبی با ملات دارد. گرانیت صیقلی این درگیری را ندارد و اسکوپ برایش حیاتی است. مرمریت اگر پشتش رزین ضخیم باشد مثل گرانیت رفتار می‌کند و باید مهار شود. هزینه شروع کمتر است، وابستگی به مهارت استادکار بیشتر.
نمای خشک
قطعه با بست به زیرسازی فلزی وصل می‌شود. بار به اسکلت منتقل می‌شود، تعویض قطعه ممکن است و ملات خیس پشت سنگ حذف می‌شود. طراحی انکر، ضخامت حداقل و درز انبساط باید مهندسی شود. برای برج و نمای مرتفع اغلب منطق قوی‌تری دارد.
| ملاتی | خشک | |
|---|---|---|
| چسبندگی | ملات و اسکوپ | انکر و ریل |
| وزن اضافه | دوغاب | زیرسازی فلزی |
| شوره | محتمل اگر خیس بماند | کمتر، اگر آب پشت قطعه جمع نشود |
| سنگ مناسب رایج | تراورتن | گرانیت، سرامیک پرسلان، سنگ ضخیم مهارشده |
| مرمریت شرکت | با اسکوپ و پشت قابل درگیری | اگر ضخامت و بست طراحی شود |
پارسایان و پارسارگاد در نما
هر دو کربناتی‌اند. در نمای ملاتی باید پشت قطعه قابلیت درگیری داشته باشد و رزین کارخانه این سطح را کور نکرده باشد. در نمای خشک، طراح بست ضخامت را تعیین می‌کند. رنگ در نور روز را قبل از تعهد متراژ ببینید.
نمای خشک همیشه گران‌تر است؟
شروع کار معمولاً بله. در ارتفاع زیاد، سرعت و تعویض قطعه این اختلاف را کم می‌کند.
اسکوپ روی توری جواب می‌دهد؟
فقط اگر شیار به سنگ برسد نه فقط به توری. اجرا را نمونه کنید.
تراورتن در خشک هم استفاده می‌شود؟
بله، با ضخامت و بست مناسب. تخلخل اینجا دیگر مزیت چسبندگی ملات نیست.